Podstawowe wskaźniki analizy finansowej cz. 4 – dźwignia finansowa


Ideę dźwigni finansowej można przedstawić dosłownie w kilku słowach, nie jest to zbyt skomplikowane pojęcie.

Dźwignię finansową można ująć najogólniej jako różnicę pomiędzy tym jak zyskowne są kapitały własne oraz majątek przedsiębiorstwa. Czy zatem dźwignia finansowa może być mniejsza od zera, czyli ujemna? Niestety, tak też się zdarza. Może być tak, jeśli np. płacimy duże odsetki od kapitałów obcych, tzn. jeśli rentowność aktywów jest niższa od kosztów zadłużenia zewnętrznego. W przeciwnym razie wystąpi zjawisko dodatniego efektu dźwigni finansowej. Rezultatem jest zwiększenie rentowności kapitału własnego.

Czyli zwiększając w strukturze kapitału przedsiębiorstwa udział kapitału obcego, podnosimy rentowność kapitałów własnych (dźwignia finansowa osiąga wyższe wartości).

Należy jednak pamiętać, że zwiększanie zadłużenia powoduje podniesienie ryzyka działalności, co może przekładać się na większą oczekiwaną stopę zwrotu z inwestycji w przedsiębiorstwo (im wyższe ryzyko, tym więcej chcemy zarobić). Co więcej, kiedy wyczerpią się najtańsze źródła finansowania obcego, musimy sięgać po te nieco bardziej kosztowne i wówczas może okazać się, że warunek: koszt zadłużenia zewnętrznego < rentowność majątku przestanie być zachowany, co spowoduje efekt odwrotny do założonego (ujemny efekt dźwigni finansowej).

Dźwignia finansowa odpowiada więc na pytanie o to, jaki wpływ ma struktura kapitału na rentowność kapitałów własnych (rentowność tą można mierzyć za pomocą wskaźnika ROE – Return On Equity).

Wskaźnik dźwigni finansowej można obliczyć z następującego wzoru:

ΔROE – zmiana stopy rentowności kapitału własnego

EBIT – zysk operacyjny (Earnings Before Interest and Tax)

ΔEBIT – zmiana zysku operacyjnego

Int – koszty odsetek od zadłużenia

Nita B. (2014), Sprawozdawczość zarządcza, Wydawnictwo Naukowe PWN SA, Warszawa, s. 113.

Print Friendly, PDF & Email
Share This